Wandelen

We begonnen met kleine stukje buiten lopen, gewoon een blokje om. Tegenwoordig maken we lange boswandelingen samen. Maar het meest ‘effectief’ voor mij zijn de wandelingen in het parkje achter mijn huis. Hier kom ik mensen uit de buurt tegen die Budo willen aaien en daar een praatje aan vast koppelen. Nu kan ik natuurlijk uren praten over Budo, dus dan had ik ook gelijk gespreksstof, normaal weet ik nooit iets te zeggen (zeker niet tegen volslagen vreemden), maar door Budo weet ik het wel. Vooral het eerste contact maken is voor mij zoiets als een presentatie geven voor 100 wereldleiders en juist deze stap wordt gedaan door Budo. Los van het feit dat ik nu af en toe een praatje heb op straat is Budo echt mijn vriend.

 

Ik ben het waard

Budo geeft me altijd het gevoel ertoe te doen. Dat ik het waard ben om te zijn, dat hij bij mij op de bank gaat liggen en heerlijk tegen me aan kroelt, heerlijk! Hij zeurt nooit, is altijd vriendelijk en vindt mij de belangrijkste persoon op aarde. Vaak kan ik het echt niet geloven. Een ander levend wezen die mij zo hoog heeft zitten. Je moet je voorstellen dat ik jaren alleen ben geweest en me zo ook heb gevoeld.

Er gingen soms maanden voorbij zonder een levend wezen te hebben gezien, zonder zelfs ook maar een woord te hebben gewisseld met een ander persoon, behalve dan een ‘nee’ op de vraag of ik er zegeltjes bij wilde hebben. Natuurlijk is het met kleine stapjes gegaan, het is gewoon echt heel erg wennen als je zo in jezelf gekeerd ben geweest en dan ineens contact moet maken, al was het dan met een hond. En veel later natuurlijk de kleine gesprekjes met de buurtbewoners. Maar neem van mij aan dat het m’n leven heeft gered. Eigenlijk heeft Budo m’n leven gered.