Depressief

 

Er was een tijd dat ik het moeilijk vond om iedere ochtend wakker te worden. Ik wilde niet meer. Het was een kwelling om wakker te worden en me te realiseren dat ik niet was overleden in m’n slaap. Als ik daar nu aan terugdenk word ik niet goed van het depressieve gevoel wat me destijds zo vaak overkwam. Er zijn meer mensen die zich herkennen in deze mate van depressiviteit, dat weet ik zeker.

 

Dieren

Ook weet ik zeker dat ook deze mensen geholpen kunnen worden door dieren. En in mijn geval was dat
Budo. Budo is een golden retriever die mijn uit deze ellenlange tijd van misselijkmakende depressie heeft gesleept. 
Hij is mijn vriend, mijn alles. Van dieren kun je verwachten dat ze je niet belazeren of pijn doen. Dieren zijn altijd oprecht, liegen nooit en willen altijd bij je zijn, zonder er iets voor terug te verwachten. Dieren zijn beter dan mensen, geloof me. Ik had geen contact meer met de buitenwereld, eerlijk gezegd kwam ik niet eens meer buiten, tenzij het echt niet anders kon. Dan ging ik met heel veel tegenzin naar de AH en wist niet hoe snel ik weer thuis kon komen. Ik was een spook, een schaduw van mezelf.

 

Eerste stapjes

Budo heeft mij geleerd weer contact te maken. Alhoewel… nog niet zoals een ‘normaal’ mens dat zou doen, maar met kleine stapjes ga ik vooruit. Zoals het voorbeeld met het naar buiten gaan. Met een hond is dat moeilijk te voorkomen, dus ik moest wel. De eerste keer dat ik Budo uitliet herinner ik me als de dag van gisteren. Wat was ik nerveus! Vreselijk vond ik het! Maar door Budo kon ik me op hem focussen, ik liep niet voor gek, want ja, ik had een hond en die moest worden uitgelaten. Budo is een hele lieve hond, heel gehoorzaam en wat ook belangrijk was, heel geduldig. Budo nam de tijd om mij de ruimte te geven te wennen aan de voor mij nieuwe situatie.